Materiałom przeznaczonym do wyrobu oporowych elementów grzej­nych są stawiane nieco inne wymagania niż pozostałym materiałom pra­cującym w wysokich temperaturach (rozdz. 1). Warunki pracy materiałów oporowych są z reguły bardzo trudne. Temperatura elementu grzejnego jest często znacznie wyższa od zadanej temperatury pracy danego urządzenia, a poza tym często zmienia się ona gwałtownie w szerokich granicach. W związku z tym materiał oporowy musi zachować swe własności użytkowe nie tylko w warunkach izoter-micznych, lecz przede wszystkim w zmiennych warunkach cieplnych. Musi zachować w warunkach eksploatacji możliwie stały opór elektrycz­ny, wykazywać odpowiednie własności mechaniczne w niskich i wysokich temperaturach. Istotne znaczenie ma odporność na agresywne działanie środowiska, które reaguje chemicznie na powierzchni elementu grzejnego oraz w jego wnętrzu. Prowadzi to zarówno do ubytku materiału, jak i degradacji jego własności użytkowych. Agresywne działanie środowiska nie ogranicza się tylko do korozyjnego oddziaływania na element grzejny wsadu i atmosfery, ale również do ewentualnego jego współdziałania z ce­ramicznymi materiałami wspornikowymi i izolacyjnymi, z którymi styka się w urządzeniu grzejnym. Agresywne działanie środowiska w więk­szości przypadków decyduje o okresie eksploatacji elementu wykonanego z określonego materiału lub wręcz uniemożliwia jego stosowanie w urzą­dzeniu grzejnym bez uprzedniego zabezpieczenia go powłokami, atmosfe­rami ochronnymi oraz rurami osłonowymi. Na rysunku 11.1 przedstawiono schemat ilustrujący współczesne materiały oporowe stosowane w różnych zakresach temperatur.' Najpowszechniej stosowanymi oporowymi materiałami metaliczny­mi są stopy ferrytyczne na osnowie żelaza i austenityczne stopy na osno­wie niklu i żelaza. W wyższych temperaturach stosowane materiały opar­te są na metalach wysokotopliwych, jak molibden, wolfram i tantal. Rów­nież w wyższych temperaturach szeroko stosowane są niemetaliczne materiały oporowe.