Agresywne działanie środowiska, jak wspomniano w poprzednich rozdziałach, nie ogranicza się do.reakcji chemicznych wywołujących zmia­ny na powierzchni materiału metalicznego. Z reguły reakcjom tym towa­rzyszy szereg zjawisk fizykochemicznych we wnętrzu fazy metalicznej. Również sam proces korozyjny może niekiedy sprowadzić się wyłącznie do reakcji chemicznych ze składnikami środowiska wewnątrz fazy meta­licznej bez zewnętrznych oznak korozji na powierzchni materiału. Do naj­ważniejszych ze wspomnianych zjawisk należą: korozja wewnętrzna, zmiany w składzie chemicznym i fazowym materiału wywołane procesem selektywnego lub preferencyjnego utleniania, korozja międzykrystaliczna i wżerowa, wnikanie do wnętrza materiału wakancji generowanych na jego powierzchni w wyniku przeskoku atomów metalu do fazy produktu reakcji. Strefa przypowierzchniowa materiału, która została zaburzona tymi zjawiskami, może rozciągać się w zależności od takich czynników jak temperatura, rodzaj materiału, skład środowiska i czas przebywania w nim materiału itp., na odległość od kilkunastu płaszczyzn sieciowych aż do kilku milimetrów. Przykładem tak głęboko sięgającej strefy zaburzeń w materiale jest strefa utlenienia wewnętrznego i nawęglania występu­jąca w rurach wypełnionych katalizatorem HK40, pracujących w instala­cjach reformimgu metanu [1]. W niniejszym rozdziale omówiono również mechanizm utlenienia tlenem stopów metal-węgiel, różniący się ze względu na specyfikę zwią­zaną z tworzeniem się tlenków węgla od mechanizmu utleniania stopów, na których tworzą się stałe lub ciekłe produkty utleniania. Utlenianiu sto­pów metal-węgiel w większości przypadków towarzyszą zmiany wewnątrz fazy metalicznej. Konsekwencją zjawisk omawianych w niniejszym rozdziale są zmiany w mikrostrukturze, składzie chemicznym i fazowym strefy przy­powierzchniowej materiału, które prowadzą do zmian jego własności użyt­kowych, w większości przypadków pogarszając je. Dotyczy to przede wszystkim własności mechanicznych i odporności na agresywne działanie środowiska.