Dla oceny stopnia utraty funkcji użytkowych materiału, wywo­łanych działaniem określonego środowiska agresywnego, nie wystarczy tylko znajomość ubytku metalu po zadanym okresie. Bezpośrednio w ba­daniach kinetycznych nie mogą być stwierdzone tak ważne zjawiska jak nierównomierny przebieg korozji na powierzchni materiału oraz korozja wewnętrzna. Stąd wynika, że badania samej szybkości korozji, jak i zna­jomość formalnej kinetyki procesu korozyjnego nie wystarczają do okreś­lenia rzeczywistej odporności materiału na agresywne działanie środo­wiska. Istnieje zatem konieczność przeprowadzania badań — poza po­miarami kinetyki korozji — określających charakter zmian oraz uszkodzeń korozyjnych występujących w materiale. Ocena własności żaroodpornych materiałów metalicznych opiera się na pomiarach szybkości reakcji korozyjnej oraz na określeniu charak­teru, zmian, jakie ona wywołuje w materiale. Określenie tych zmian wy­maga zarówno przeprowadzenia badań metalograficznych, jak i okreś­lenia zmian własności mechanicznych i innych (punkt 1.1). Szczególne znaczenie ma określenie wpływu środowiska agresywnego na przebieg procesu pełzania. Również istotne znaczenie mają badania składu che­micznego, fazowego i mikrostruktury zgorzelin. Umożliwiają one bo­wiem wyjaśnienie mechanizmu żaroodporności danego materiału i przy­czyn uszkodzenia korozyjnego, które wystąpiło w określonych warun­kach eksploatacyjnych. W poprzednich rozdziałach wykazano, że podczas korozji gazowej materiału metalicznego występuje złożona sekwencja procesów, których czas trwania, a niekiedy nawet ich wystąpienia, są trudne do przewi­dzenia. Stąd też ograniczenie badań korozyjnych do krótkotrwałych po­miarów może prowadzić przy ekstrapolowaniu uzyskanych wyników do zupełnie fałszywego obrazu zachowania się materiału podczas długich ekspozycji w środowisku agresywnym.