Z wykopalisk archeologicznych wiadomo, że już przed 5000 lat, a nawet wcześniej, były znane w różnych miejscach na Ziemi podstawowe surowce włókiennicze naturalne. Aż do XX w. były one powszechnie stosowane do wyrobu przędzy, przezna­czonej na tkaniny, a później i dzianiny, używane na odzież. Od wynalezienia włókien sztucznych otrzymywanych z su­rowców naturalnych (pod koniec XIX i na początku XX w.), a następnie włókien syntetycznych — ze związków chemicznych nie istniejących w przyrodzie, a wytwarzanych przez człowieka (lata czterdzieste XX w.) — monopol włókien naturalnych nie utrzymał się, chociaż światowa produkcja bawełny, lnu, wełny i jedwabiu stanowi jeszcze ok. 68,5% ogólnej produkcji włókien powszechnie stosowanych do celów odzieżowych, z włóknami sztucznymi włącznie. Podkreślić należy, że włókna naturalne są też stosowane w różnych mieszankach z włóknami sztucznymi, które — jako wytwarzane na drodze chemicznej — są nazy­wane także włóknami chemicznymi. Wyrobom wytwarzanym z mieszanek włókien naturalnych i sztucznych można także nadawać nowe właściwości, jakich przedtem nie miały włókna naturalne. Można też obecnie sto­sować do wyrobów z włókien naturalnych nowe metody wy-kończalnicze, nadając im specjalne cechy użytkowe, jak nie-gniotliwość, niekurczliwość, wodoodporność itp. Włókien sztucznych chemicznych — jest już ogromna roz­maitość, a ciągle ukazują się nowe włókna, o nowych właści­wościach. Udział tych nowych sztucznych włókien będzie też stale wzrastał — bowiem roczny przyrost naturalny ludności świata wynosi ok. 70 min, a zapotrzebowanie surowców na odzież wzrasta o ok. 350 000 ton rocznie. Wzrastać też będzie udział włókien syntetycznych w produkcji niektórych artyku­łów odzieżowych, który i dzisiaj jest już znaczny i wynosi na rynku światowym: pończochy damskie 92%, swetry damskie 70%, koronki 62%, swetry dziecięce 55%, rękawiczki 50%, płasz­cze letnie 44%, pulowery męskie 42%, firanki 33%, bielizna damska dziana 32% i tkana 27%. Razem z nowymi włóknami i nowymi metodami wykończal-niczymi wtargnęła do naszego życia Wielka Chemia, a jej wpływ będzie coraz większy. Ponieważ konsument — przy wzrastającej stopie życiowej — chce mieć wyroby ciągle lepszej jakości, o określonych cechach użytkowych, przyjemne w noszeniu i modne, a także łatwe do konserwacji, niezbędne staje się zapoznanie szerokiego ogółu z charakterystyką i właściwościami włókien oraz metodami kon­serwacji odzieży — zwłaszcza jej prania i prasowania. Dlatego tak potrzebne są dziś praktyczne wiadomości z zakresu wielu dziedzin nauki i techniki oraz ich zastosowanie w codziennym życiu, czyli tzw. politechnizacja. A ponieważ znaczenie odzieży w historii cywilizacji jest ogromne, ciekawe wydają się wiado­mości, kiedy i gdzie ludzie zaczęli stosować włókna naturalne do celów odzieżowych, jakimi drogami te włókna rozpowszech­niały się na świecie, a także w jaki sposób myśl ludzka doszła do wytwarzania sztucznie -włókien użytkowych na drodze che­micznej. Obecnie na całym świecie ogromnie wzrosło zainteresowanie Czytelników literaturą popularnonaukową na te tematy; u nas jej jeszcze nie ma. Jeżeli ta próba przyczyni się do poznania nowoczesnego włókiennictwa, ułatwi wybór odzieży i jej kon­serwację — cel tej pracy będzie osiągnięty.